ölüm...

ne kadar soğuk geliyor bu kelime.
nasıl da ürküyor insan.
ama gerçek.
ama var.
''saniye'' mi de aldı ölüm.
3 ay oluyor.sanki olmamış gibi,sanki uzakta da görüşemiyoruz gibi..
ama gerçek olan O YOK ARTIK...
41 aşında koca kadınsın.
annesin..
eşsin..
sorumlulukların var ,toparlanmalısın.
nefret ediyorum bu durumdan,bana bıraksalar günlerce yataktan çıkmam..banyo yapmam.yemek yemem.konuşmam.cevap vermem.yürümem.bakmam.
hatta düşünmem..
ağlamaktan utanır oldum.güçsüz görünmekten bıktım.
zaten aklım yarımdı..
arık çeyrek bile değil.
spontanlaştı herşey.
kalk,güne başla,günü bitir....
korkuyorum.sanki saniye için bu kadar çok üzülürsem başka şeyleri de kaybedecekmişim gibi..
ki başka şeyin adını bile anmadan yazıyorum...